Edward Bach vond zijn roeping in bloesems

Edward Bach vond zijn roeping in bloesems

Een van de meest intrigerende personen die vernieuwingen in de geneeskunde hebben gebracht was Edward Bach. Wat was de aanleiding voor zijn ontdekking van de bloesemremedies?

Natuurgeneeskundige Fanny Dijkstra dook in de geschiedenisen neemt u mee op die ontdekkingsreis, waardoor Bach uiteindelijk terechtkwam bij de natuur en de genezing die deze blijkt te kunnen bieden.

Edward Bach werd in september 1886 geboren in Moseley, een dorp vlakbij Birmingham. Zijn vader had daar een ijzer- en kopergieterij. Zijn moeder en vele van zijn voorouders stamden uit Wales. Zijn moeder zal hem waar­schijnlijk ook wel verhalen hebben ver­teld die zij zelf weer van haar voorou­ders had gehoord. Veel van die volksverhalen en volkstradities in Wales stammen van oorsprong uit het Keltisch. In Wales en in Ierland is het Keltisch erfgoed goed bewaard geble­ven. Ooit veroverden de Romeinen heel Europa en ook Engeland. Daarbij vermoordden ze druïdes en andere vooraanstaande leiders van de Kelti­sche stammen die zij aan zich onder­wierpen. Dat had tot gevolg dat de mensen hun (geestelijke) leiders kwijt­raakten en zich sneller onderwierpen aan de Romeinen en de Romeinse tra­dities aanvaardden. Maar in Wales en Ierland zijn de Romeinen niet geweest. Vandaar dat daar nog veel traditionele dingen vanuit het Keltische geloof e.d. te vinden zijn.

De Kelten kenden veel mythen en sagen en hadden respect voor de natuur. Toen Edward Bach jong was zwierf hij regelmatig door de natuur. Hij was een stille, gevoelige en intelli­gente jongen die op zijn zestiende van de middelbare school kwam en bij zijn vader in de smelterij begon. Daar zag hij veel leed onder de werknemers van zijn vader en ook bij de andere dorpsbewoners die in armoede leefden. De wens om mensen te hel­pen zal een van de redenen zijn geweest om medicijnen te gaan studeren. En na drie jaar werken in de smelterij ging hij alsnog studeren. Na zijn studie werd hij al snel hoofd van de eerste-hulp-afdeling van de Londense universiteitskliniek.

Edward Bach specialiseerde zich als chirurg en vestigde zich na zijn studie in Harleystreet in Londen, het 'wal­halla' voor artsen. Want je kon dan hoge tarieven vragen aan je rijke clientèle. Als arts was je dan zo'n beetje binnen en je kon dan vrij relaxed verder je werk blijven doen tot aan je pensionering. Maar Bach was arts geworden om zijn lijdende mede­mensen te helpers en niet om welge­stelden voor hun kwaaltjes te behan­delen. Daarom was dit werk niet bevredigend genoeg voor hem. Hij besloot zich te specialiseren in de bacteriologie en de immunologie.

Inmiddels was de Eerste Wereldoorlog aan de gang en Edward Bach kreeg, net als zijn collega's, veel gewonden te behandelen. Het was een vreselijk drukke en enerverende tijd voor hem. Al die ellende en al dat lijden te moeten aan­zien was erg voor een gevoelig man. Maar hij werd in 1917 ook persoonlijk diep getroffen door het overlijden van zijn echtgenote aan difterie. Twee maanden later stortte hij in. Hij begon bloed te spuwen en toen men hem opereerde ontdekte men een kankergezwel. Volgens de chirurgen had hij nog hooguit drie maanden te leven! In

plaats van zich daarbij neer te leggen ging hij zo goed en zo kwaad als het ging in zijn laboratorium aan het werk om toch nog zo veel mogelijk te kun­nen doen. Tot zijn verbazing voelde hij zich steeds beter worden. Volgens zijn artsen was hij een medisch wonder.

Na zijn genezing kreeg hij een baan aangeboden als patholoog en bac­terioloog in het Londense Homeo­pathische Zieken­huis. Daar kwam hij voor het eerst in aanraking met de ideeën van Hahnemann (grondlegger van de homeopathie). Deze ideologie sprak hem wel aan en hij besloot met homeopathie te experi­menteren. Op een gegeven moment viel hem op dat als een persoon een bepaalde darmbacterie had, daarbij vaak een bepaalde geesteshouding voorkwam. Had iemand bijvoorbeeld een teveel aan paratyfusbacteriën dan had die persoon veelal een hevige angst voor vuur en mensenmassa's. Zijn conclusie was dat bepaalde emo­ties invloed hebben op lichamelijke klachten en omgekeerd hebben licha­melijke klachten invloed op de emoties. Via de homeopathische verdun­ningsmethode ontwikkelde hij van darmbacteriën nosodes, zeven in totaal, die ook nu nog in de homeopa­thie gebruikt worden. Hij bereikte met deze nosodes bij zijn patiënten goede resultaten.

Ondanks deze geweldige ontdekking was hij toch nog niet helemaal tevre­den want de methode was behoorlijk omslachtig. En omdat ze uit eigen ontlasting werden gemaakt stond het de patiënten ook vaak tegen om deze preparaten te gebruiken.

Edward Bach bracht zijn vrije tijd vaak in Wales door. Daar kon hij ongestoord denken en lopen in de vrije natuur. Hij bedacht dat er misschien wel planten te vinden zouden zijn die de nosoden zouden kunnen vervangen en sloeg andermaal aan het experimenteren. Van veel planten maakte hij preparaten volgens de homeopathische verdun­ningsmethode. Op deze manier vond hij zeewier als geschikte vervanger voor de dysenterienosode. Maar ver­der lukte het niet zo.

Na verloop van tijd is hij niet meer zo tevreden met zijn luxe leven als arts in Londen. Steeds vaker gaat hij naar Wales. Hij is op zoek. Maar wat zoekt hij? Nosodes? Of gemoedsrust? Waarschijnlijk beide, want de geschie­denis vertelt ons dat Bach in de herfst van 1928 de eerste twee vindt van wat later de Bach Bloesem Remedies zullen worden. Ook weten we dat hij de bloesem vindt door zijn gevoeligheid. Vlak voordat hij een bloesem ontdekte onderging hij de bijbehorende negatieve emotie die door de passende bloesem opgeheven kon wor­den. Daaruit kunnen we concluderen dat zijn zenuwstelsel overprikkeld was en dat hij daardoor Impatiens ont­dekte. Mimulus is de bloesem tegen angst. Was hij toen bang voor zijn toe­komst of voor de beslissingen die hij moest nemen?

In 1930 verbrandde Bach al zijn boe­ken, keerde Londen de rug toe en ves­tigde zich voorgoed in Wales. Zijn collega's verklaarden hem uiteraard voor gek. Maar Bach had zijn roeping gevonden. Hij wist dat hij zich in wilde zetten voor de gezondheid van zijn lijdende medemens en dat deze hulp zo weinig mogelijk moest kosten. Daarom hielp hij vanaf toen alle mensen gratis. En voor zijn homeopathische prepara­ten hoefde men niets te betalen. Ook ging hij meer en vaker de natuur in op zoek naar geneeskrachtige planten die mensen zelf zouden kunnen toepassen. Zijn gevoelig­heid voor de plantenvibraties namen toe en steeds vaker en sterker voelde hij de genezende kracht van planten.

Door zijn gevoeligheid, zijn analytisch denkvermogen, zijn homeopathische inzichten en zijn Keltische achter­grond, kwam hij terecht bij een nieuwe potentiëringsmethode: de zonnepo­tentiëring. De Kelten beschouwden kruiden en ook de oerelementen vuur (zon) en water als genezend. Bach bedacht dat als je een bloesem in een glas bronwater legt en dat een paar uur in de zon zet, de vibratiekracht van de bloem misschien wet in het water over zou kunnen gaan. Hij probeerde het en hij had succes het werkte. Eureka!

In 1933 had hij twaalf bloesems gevonden en daarover schreef hij de publicatie 'De twaalf genezers'. Dit boek was revolutionair. En andere art­sen vonden het onzin. Artsen deden in die tijd vooral aan symptoombestrij­ding en de persoonlijkheid van de mens bleef buiten beschouwing. Edward Bach draaide de zaak om: dat je vooral de persoonlijkheid moet behandelen en niet de klacht. Dit revo­lutionaire denken werd hem door andere artsen uiteraard niet in dank afgenomen. Daarom werden zijn publi­caties in eerste instantie geweigerd. Pas drie jaar later mocht hij zijn denk­wijzen publiceren.

Volgens Edward Bach werken de door hem ontdekte bloesemremedies op het fijnstoffelijke niveau van vibraties: 'Ze kunnen aan de levensprocessen, het 'etherlichaam', ordenende impul­sen doorgeven en in de ziel de herin­nering aan de goddelijke harmonie weer wakker roepen.' Anders gezegd: de bloesemremedies geven een sein­tje aan het onderbewustzijn om een negatieve emotie om te polen in het positieve tegenovergestelde. Bijvoor­beeld bij angstgevoelens kun je Mimu­Ius innemen zodat je dapperder wordt. Het geloof van Edward Bach, dat levenshouding en denkwijze een belangrijke rol spelen bij het ontstaan en genezen van ziekten, is nog steeds actueel.

Edward Bach ontdekte uiteindelijk 38 reme­dies waarvan de laatste, Rock Water, niet van plantaardige oorsprong is.

De laatste jaren van zijn leven woonde Edward Bach in Sotwell, Oxfordshire. Nu nog is daar het Bach Centre gevestigd. In 1936 overleed deze bijzondere man die ons iets heeft nagelaten dat van onschatbare waarde is: een thera­pie die goedkoop is en voor ieder­een toegankelijk en toepasbaar. Daarnaast een therapie die tegen­woordig steeds populairder wordt. Miljoenen mensen over de hele wereld kennen inmiddels de Bach bloesems.

Janny Dijkstra

VNT-nieuws 1998 nummer 6 – blz.11